Son Yemin Şiiri - Mert Svo

Loş odalar, dar mekan,
Yere damlar, sıcak kan.
Masa, silah ve Kuran,
Yeminle durdu zaman.
Gözlerimizde ateş,
Ölüme olduk biz eş.
Devlet elden gidiyor,
Ömür burda bitiyor.
Ne saray var, ne tahtı,
Karadır bizim bahtı.
Balkanlardan bir sızı,
Yakar geçer bizi.
Rumeli’yi bıraktık,
Kendi gemimizi yaktık.
Dün cihana hükümdar,
Bugün dünya bize dar.
Talat Berlin taşına,
Düştü kanlı yaşına.
Cemal Tiflis elinde,
Ağıtlar var dilinde.
Enver Pamir dağında,
Gençliğinin çağında.
Gurbet yaman, dert yaman,
Vermiyor kimse aman.
Ana yok, yar bulunmaz,
Bu yaralar sarılmaz.
Biz bir nesil deliyiz,
Hem ölüyüz, diriyiz.
Korku nedir bilmedik,
Göz yaşını silmedik.
Günahı da boynuna,
Girdik ecel koynuna.
Hesap sorma bizlere,
Düştük kara izlere.
Bir rüzgârdık, esildik,
Kader diye kesildik.
Adımız sanımız yok,
Karnımız hüzüne tok.
Sadece vatan sağdır,
Gerisi hep bir dağdır.
Susun artık, söz bitti,
O nesil göçtü gitti...