Son Tören Şiiri - Madu Bellaa

SON TÖREN

Sen cenazeme geç kalan bir yabancısın,
Zamanını şaşmış bozuk bir saat gibi.
Adımı ruhuna hiç sığdıramayan,
Sessizliğime yankı, geç kalmış bir yabancı gibi.

Ben susmaya çoktan alıştım,
Sen hâlâ bende kayıp kelimeleri ararsın.
Gözlerin dolu ama artık çok geç,
Bazı acılar beklemez, sen de anlarsın.

Tabutumdan ağırdı söylenmeyen her söz,
Omuzlarıma bindi yarım kalan ne varsa.
Sen başka hayatların koynunda uyurken,
Beni toprağa verdi zaman, dünya sussa da.

Aşkımın hicranı ruhumda derin bir vurgun,
Getirdiğin özrün vakti çoktan geçmiş.
Mezar taşım bile sağır artık feryadına,
Affetmek benden çıktı, zamanı geçmiş.

Seni kendi cennetimden sürgün ettim,
Yaşarken uçurum, ölürken feryad oldun.
Aramızdaki boşluk kadar bitti her şey,
Sen bunuda geç fark ettin, ama sustun.

Rüzgâr adımı senden önce ezberledi,
Toprak, benden kalan ne varsa alıp götürdü.
Sen hâlâ...keşke diyorsun, dudakların titrek,
Oysalar, keşkeler, hiç bir yarayı sarmıyor.

Ruhum semaya yükselirken bitti hükmün,
Hesabı mahşere kalan bir sızı.
Ne sesim yetişir sana nede gölgem,
Gözlerinde başladığım hikâyeler sona erdi.

Feryadın mahşeri sarsa da sende bir ölüyüm,
Hicranımla vurdum seni, sevdam ebedi sürgün.
Bu dünyada helalliğim kalmadı sana
Bil ki Azrail’in nefesiyle kapanan o son kapı,
Vaktinde gelmeyenin yüzüne hiç açılmaz..

MADU BELLAA...
23..01...2026