Son Rötuşlar Şiiri - Diren Demircan

Savaşa vardı daha,

Şiirler satranç oynar gibi yazılıyor
çelik çomak gibi okunuyordu

Bir kahpelik kokusu sinmiş oksijene
şahdamara iğneler vurulurken

Kolalı beyaz yakalılar
bir ilkokul bahçesinin en kısa teneffüsünde
soyunmuşlardı masumiyetlerini
ve hâlâ uzun uzadıya beyazdır yakaları...

Shakespeare
yürek acısına kulaktan şifa verilmediğini
öğrenmişti çoktan
büyümüştü ölümlüler

Sevdalanmayı bir dev vagona yükledi
milyarlarca işçi bedavaya
o gönüllü mesailerde

Savaşa vardı daha

Analara
bir çift sütlü memeden ibaretsiniz
demeye hazırlandıkları günlerdi

Babalar izbelerde
bin çeşit kumara düşmüş
cennetlerini koyarlarken masaya

Çocuklar a’dan z’ye tasavvur ediliyorken tam

Sıkışmış koca bir kalbi andırıyordu insanlık

Savaşa vardı daha
Savaşılası tek savaşa!!