Son Nisayan Şiiri - Aydın Uzkan

Fer biter
Bakmanın karasını öğütür gözler
Kanar sessiz harflerin yüzü
Kaçmakla göçmek arası yaşanır hayat
Ve h/içe doğru kayar yeryüzü

Esir düşer
İçinden geçtiklerimiz içimizden geçirdiklerimize
S/üzülür sessiz yağmurlar
Ve ateşin nazarı değer hepimize

Duyulur nihavent bir çığlık
Dolun/ay teselli eder geceyi
Kabusa bürünür üryan rüyaların gölgesi
Ve dilin zehri böler heceyi

Ölümün ilk kapısıdır yeis
Pençesinden ağır yaralı kurtulur gülümseyişler
Ruhsal üşümeler yaşanır sırlı girdaplarda
Ve aldanışın yangınını söndürmez üfleyişler

Şarktan garba uzanır umudun mavisi
Damıtılmış arzulara gebedir bedenler
Çoraklaşır mevsimsizlik
Ve okyanusu görür denizi hissedenler

Tükenişi kucaklar griden bozma beyazlık
Avuçlarda gizlenir öfkeli taşlar
Kendi boşluğunda yankılanır her iç çekiş
Ve musallada son kez aminlenir yaşlar