Son Nefeslik Ses Şiiri - Gül Yıldırım

‎
‎
‎Gönül tahtında sultan, sensin ezelî derman
‎Ruhuma nakşedilmiş, ilâhî mutlak ferman
‎Aşkınla kavrulurken, savrulur dertli harman
‎Son nefeslik sesteyim, bir bilsen ne haldeyim;
‎Yolu sana çıkmayan, çıkmaz bir mealdeyim
‎
‎​Mihmânınım ezelden, sığındım dergâhına
‎Gözyaşım katre katre, karışır seherine
‎Kasvet çöken ömrümün, muhtacım sabahına
‎Son nefeslik sesteyim, bir bilsen ne haldeyim;
‎Kapında boyun büken, mahsun bir hayaldeyim
‎
‎​Gayrı derman istemem, derdinle yanmak varken
‎Huzuruna boyun büküp, sessizce inanmak varken
‎Her nefeste ismini, aşk ile anmak varken
‎Son nefeslik sesteyim, bir bilsen ne haldeyim;
‎Senden sana sığınan, garip bir kemaldeyim
‎
‎​Lâl oldu dilim artık, sükûtum döndü nâra
‎Hasretin hançeridir, ruhumda her bir yara
‎Biçareyim kapında, düşürme beni dara
‎Son nefeslik sesteyim, bir bilsen ne haldeyim;
‎Ateşinde kül olan, yanık bir Kerem’deyim
‎
‎​Hicranın kurşun gibi, delip geçer bağrımı
‎Gökler bile işitti, feryat eden çağrımı
‎Sen sarmazsan kim sarar, dinmek bilmez ağrımı?
‎Son nefeslik sesteyim, bir bilsen ne haldeyim;
‎Gurbetin kuyusunda, susuz bir cemaldeyim
‎
‎​Vuslatın ateşiyle, erisin bütün varım
‎Sensizlikten gayrısı, dünyada bana yarım
‎Seninle başlar elbet, benim öbür baharım
‎Son nefeslik sesteyim, bir bilsen ne haldeyim;
‎Kırık dökük bir kalple, meçhul bir visaldeyim
‎
‎​Mürekkebim tükendi, kanımla yazar kalem
‎Halimi arz etmeye, yetmiyor cümle âlem
‎Senden bir tek damlayla, silinsin bütün elem
‎Son nefeslik sesteyim, bir bilsen ne haldeyim;
‎Eşiğine serilmiş, boynu bükük zevaldeyim
‎
‎
‎Gül yıldırım
21..02.2026