Son Nefes Şiiri - Enes Furkan Alikaya

Hiç alışık olmadığım yollarda tek başıma yürüyorum
şimdilerde.
Canıma candın sen,
Canına candım ben.
Yüzünü görmeye alışık olduğum semalarda gördüğüm
tek şey hüzün şu aralar.
Ne de güzel kızardın bana,
Şimdi hiç konduramadığım yalnızlık diz çöktürdü bana.
Gecemi aydınlatan siman, gidişinle kararttı dünyamı.
Şimdiden özler oldum sesini, kokunu
Tanrı’ya yemin olsun ki
Eğer bilseydim son sarılışım olduğunu sana,
Son nefesimi verene dek bırakmazdım.
Zaten senin son nefesinle benimki de son buldu.
Saatler ki en büyük düşmanımdı,
Şimdi en samimi dostum.
Seni yaşlandırmasından korktuğum şu zaman kavramı,
Şimdi beni sana kavuşturacak en büyük sırdaşım.
Üşüyorum,
Havadan sudan değil,
Varlığını bilmeden kaybettiğim çınarın yanındasın şimdi.
Selam söyle benden ona.
Görsem şimdi sarılırım gölgene,
Saat üçe on var,
Suskunluğum yalnızlığıma gebe.