Göğün en ıssız yerinde kalmışız,
Yeryüzü çok uzak, sığınaklar yabancı.
Bir zamanlar rüzgârla yarışan kanatlarımız nerede şimdi?
Yalnızca hüzünle, yorgunlukla çarpıyor yüreklerimiz.
Adını koyamadığımız bir hasretin orta yerindeyiz;
Ne geriye dönecek dermanımız kaldı,
Ne de ileriye atılacak tek bir adım...
Biz bu dünyanın en sessiz mültecileriyiz,
Yaralarımız birbirine benziyor
Ve aynı göğün altında kaybolmuşuz çoktan.
Olsun be güzelim...
Yine de o kırık kanatlarla yürürüz belki;
Bizi ya düştüğümüz o eski yerlere götürür bu yol,
Ya da ikimizin de bildiği o tek son limana...
Kayıt Tarihi : 16.11.2026 13:38:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!