Son kale, uzak umut Şiiri - Nilsu Güleş

Yüzünü dön güneşe, büyüyüver istiyorum.
Kader düğümlerimiz çözülüp düşsün ellerimize.

Her geçen gün bambaşka bizlere savruluyoruz, bu kaya parçaları ve biz.
Bir devinim halinde.

Ben savrulduğum yönü seçmeyi öğrendim.
Sen de bil istiyorum sadece, bana dönmesen de.

Ben seni kaybettim,
Benim kaybettiğimi bul sen.
Beni sorma, belli ki benim içimde değil aradığın.

Seninle aynı an içinde,
Aynı odada,
Özlerine kavuşmuş iki kişi olmak hayalim.
Sonra?
Sonra da özlerimizi tanıtmak birbirine, biraz karıştırmak hatta.
Habersiz anların özlemini akıtmak bir nebze.

Ayna orada,
Seni görüyorum içinde.
Sus pus olup oturuyorum,
Öylece.
Eninde sonunda o ayna olacağım,
Özünden çalıp gözlerime.
Sonunda?
Sonu bilmiyorum.
Umarım seninle.