Son İki Yıl Şiiri - Gaius Flavius Divinus

On yedi yaşımda kitap yazdım iyi mi ettim?
Anlamadım, saldıranların nasıldı beklentisi?
Süreç beni yükselttikçe ben dibe girdim.
O basit bir karalamaydı kimilerine hibe ettim.
Bahsettiğim herkes "deneme senden olmaz" dedi,
Niyetleri belliydi pek tekinsiz bir eleştiri,
Zincire vuruldum, başından belliydi sonum,
Gerek yoktu her biriyle yüzleşmeye, inadım inat doğurdu doğrumu.
Önemsiz uğultular içten içe büsbütün becerilerime kinlendi,
Helios doğan ışığın huzmesiyle biçare titredikçe titredi,
Özgüvenimi kaybetmiştim
Çekemeyip dokuz diyardan kovdular adımı,
Şimdi GFD onuncu köyde tek muhtar adayı,
Kaderi değiştirmeye yönelik oynadığım bahisleri,
İblis tanrıya yakınıp bir çözüm sunmak istedi,
Yarına baktım pervazı kırık bir pencereden,
Kendi kendime kinlendim yapamadığım amellere,
Her geçen gün daha iyisini yazıp hıncımı çıkardım kalemlerden,
Bu dönemde tam anlamıyla olmuştum bir ilaç bağımlısı,
Hiç kullanmadığım kadar içiyordum gramına bakmaksızın.
Artık en zirvede yek bayrağım dalgalanır,
İndirmeye çalışan olacaksa bütün bu olacakları göze almalı,
Gün geldi teslim oldum tanrıya bazen zorunluluktan şeytana,
Neyse ki soyutladığım benliğimin sözleşmesi bitti bu meydanda.
Kendileri gibi yeteneksiz olduğumu düşündürdü birkaç soytarı,
Bense tek fermanda nadasa bıraktım ilham tarlamı, neyse ki verimli geçti son tarım.
Şimdiyse elimde Faust,
Zihnimde hedefler,
Çantamda hayaller,
Menisküsümde hırsım,
Kalbimde disiplin,
Kulağımda iblis tohumu,
Aklımda bir türlü sekmez planların griliği.