Son Çığlıklar Şiiri - Hatice Sonmez

Eskisi gibi olamıyorum artık ben
Zorluklarla daima savaşıyorum
Bu dünyayı ben artık sevmiyorum
Gün gelirde yok olursam arkamdan aǧlamayın, güzel hatırlayın beni
Hatalarımı unutun, gülüşlerim kalsın aklınızda.

Ben böyle olsun istemezdim,
istediklerim olmuyor, istemediklerim ise hep yoluma çıkıyor. Çabalarım boşa gidiyor, bir anka kuşu gibi yeniden külleriyle doǧup,savaşmaktan yoruldum.

Aslında tenezzul bile etmedim söylenenlere
Aldırışa almadım hiçbirşeyi,
Zaman geçtikçe anladım ki benden çok şey çalmış hayat.
Ne aǧıtlar yaktım uǧruna, ölümü bile sesli çaǧırdım.

Üzülmeyin sakın yazdıklarıma, kara kalem son kez konuştu bu gece.
ben yazarken zaten yeterince gözyaşı bıraktım.
Zifiriyim bir yerlerde, aydınlık çoktan körlenmiş gözümde
Sade bir ölüm yakışır böylesine
Namussuzluk diz boyu sermis ellerde..

Ifade edemedim ki, yıkıldım birdaha. kapanmış bütün kapılar,
Penceler buz tutmuş, kalbim ise buharlandı yüreǧinde
Ben hep sende kaldım, bir senle yaşadım kurduǧum hayalleri..
Ben bir tek sana yandım, Bir tek sana yenildim.
Oysa Sevgine hasret kaldı kalbim, hasretin ise cellat olmuş ömrüme..
Bana bir özür, birde hayat borcun kaldı..

Yazan kelebek76✏️🦋