Son Bakış Şiiri - Mustafa Alp

gecenin en ince yerinden sızıyor zaman,
bir çatlaktan düşer gibi kalbime.
sessizlik, duvarlara yaslanmış yorgun bir kuş,
kanadında adını taşıyor.
bir şehir uyuyor,
ben uyanığım,
senin gidişine hazırlanan her şey uyanık.

pencerede solgun bir ay,
camda titreyen yansımam.
ikimizden arta kalan tek kişi.
sana bakan gözlerim değil artık,
sana alışmış bir geçmiş bakıyor.
ve ben,
son bakışı saklamaya çalışıyorum,
kırılgan bir cam parçası gibi
avuçlarımın arasında.

hatırlıyor musun?
bir rüzgarla başlamıştı her şey.
Saçlarına dolanan o acele,
kelimelerimizin arasına sıkışan utangaçlık.
vir gülüş,
dünyanın en kolay mucizesi.
sonra,
bir susuş,
dünyanın en ağır yükü.

gözlerinde bir yol vardı,
ben o yolu hiç tamamlayamadım.
her adımda biraz eksildim,
her durakta seni çoğalttım.
şimdi yollar senden kaçıyor,
ben senden.
ve aramızda büyüyen bu mesafe
adını koyamadığım bir veda gibi duruyor.

bir cümle söylemek istiyorum,
başlangıcı umut,
sonu cesaret olsun.
ama kelimeler,
dilimin ucunda paramparça.
çünkü bazı vedalar
söylenmez,
yaşanır.
ve bazı bakışlar
anlatır her şeyi,
hiç konuşmadan.

İşte o bakış.
ne bir sitem var içinde,
ne de tam bir affediş.
biraz yorgunluk,
biraz kabulleniş.
bir keşke nin gölgesi düşüyor kirpiklerinden,
ve ben anlıyorum.
artık aynı hikayede yaşamıyoruz.

kalbim,
kendi içinde yankılanan boş bir oda.
adını fısıldıyorum duvarlara,
geri dönüyor sesim,
ama sen dönmüyorsun.
zaman,
bütün saatleri seninle kurmuş,
şimdi hepsini bozuyor.

gidişin bir kapı gibi kapanmıyor,
yavaşça uzaklaşıyor.
Bir trenin arkasından bakar gibi,
bir bulutun dağılışını izler gibi,
elim havada asılı kalıyor.
tutamıyorum.
çünkü bazı ayrılıklar
dokunulmazdır.

ve son bakış,
işte tam burada,
bir anlık,
ama ömürlük.
içinde çocukluğum var,
geleceğim,
ve yarım kalmış tüm cümlelerim.
o bakışta seni son kez seviyorum,
son kez anlıyorum,
son kez susuyorum.

gidiyorsun.
adımların,
kalbimin ritmini bozuyor.
ardından düşen gölgeyi topluyorum yerden,
kendime örtü yapıyorum.
üşüyorum.
ama bil,
bu soğuk,
sensizliğin ilk hali.

ve sabah olduğunda,
güneş doğacak,
insanlar uyanacak,
dünya devam edecek.
ama bir yerlerde,
kimsenin bilmediği bir anda,
son bakışın hâlâ duracak.
zamanın en sessiz köşesinde,
adını fısıldayan bir kalp gibi.

çünkü bazı bakışlar
bitmez.
sadece
uzar.

Mustafa Alp
10/02/2024 03.00