Çok iyi tanıdığın mevsimdeyiz yine.
Hani yaprakların dallardan sıkıldığı.
Kopmak, kopup gitmek için bahane saydığı mevsim.
Sonbahar.
Kopan her yaprağın yeşilliğinden kaybettiği,
Sararıp kilometrelerce savrulduğu mevsim.
Herkesin içine soğukluğunu işlediği, soğuğu görmeyince baştan ayağa ıslattığı mevsim.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta