Son Bahar Şiiri - Hakan Dağlı 2

Sonbahar geldi yine...

Bizim sokağın ağaçlarının
yaprakları erken döküldü bu sene.

Bilmem neden,
perdeyi aralayıp duruyorum...

Sanki dışarıda seni görecekmişim,
sanki birazdan
“Ben geldim” diyecekmişsin gibi.

Geçen gün yağmur yağdı.

Cam buğulandı...

Elim gitti,
adının ilk harfini yazdım.

Sonra güldüm kendime.

Koca adam olmuşum...
içimde hâlâ o çocuk.

Sildim.

Ama insan
camdan siliyor da...

içinden silemiyor işte.

Düşen yaprakları seyrettim biraz.

Eskiden olsa
hemen sana anlatırdım.

“Bak...
sonbahar geldi yine,” derdim.

Şimdi kime anlatacağım?

Çayımı koydum.

Sonra farkında olmadan
karşıdaki sandalyeye baktım.

Boştu...

İnsan böyle anlarda anlıyor;

birinin gitmesi başka...

yerinin hâlâ onu beklemesi başka.

Yağmur cama, sen aklıma,
düşüyorsun usul usul.
Kaç sonbahar geçti bilmem,
içimde hâlâ aynı Eylül.

Camdaki buğu siliniyor,
yaprak gidiyor rüzgârla...
Bir seni götüremedi yıllar,
bir de beni o sonbahardan.

Geçenlerde
bizim sokağa gittim.

Annen yine camdaydı.

Beni gördü...

Bir an durdu,
sonra başını salladı sadece.

Ben de başımı salladım.

Hiçbir şey söylemedik.

Belki o da
aynı şeyi hatırladı.

Belki seni...

Belki bizi.

Zaten bazı şeyler var;

anlatınca çoğalmıyor...

eksiliyor insan.

Yürüdüm.

Ayağımın altında kuru yapraklar,
yüzümde ince bir yağmur.

Sokağın sonuna geldiğimde
bir ara dönüp baktım.

Niye baktım,
ben de bilmiyorum...

İnsan bazen
gelmeyeceğini bildiği birini,

yine de
gelecekmiş gibi arıyor.

Belki de özlemek böyle bir şey...

Aklın gerçeği biliyor,

ama gözlerin
hâlâ onu arıyor.

Yağmur cama, sen aklıma,
düşüyorsun usul usul.
Kaç sonbahar geçti bilmem,
içimde hâlâ aynı Eylül.

Camdaki buğu siliniyor,
yaprak gidiyor rüzgârla...
Bir seni götüremedi yıllar,
bir de beni o sonbahardan.

Bir seni götüremedi yıllar...

Ben hâlâ
o sonbahardayım.

Neyse...

Ben iyiyim.

Öyle diyorum en azından.

İnsan sevdiğini unutmuyor zaten.

Sadece...

adını daha az söylüyor.

Yokluğuna alışmıyor belki...

ama onunla yaşamayı öğreniyor.

Sonra bir gün yağmur yağıyor...

ve anlıyorsun;

bazı insanlar hayatından gidiyor...

mevsimi kalıyor.