Son Ateş Şiiri - Köşektaş Türküleri

Eskiden her sabah duman tüterdi,
Mis gibi kokular köye yeterdi,
Ocaklar yanınca dertler biterdi,
Şimdi haftada bir cılız yanıyor,
Köyün ocağında ateş sönüyor.

Kadınlar toplanır hamur karardı,
Sohbetin neşesi evi sarardı,
Gurbette olanlar köyü arardı,
O tatlı telaşlar yavaş diniyor,
Köyün ocağında ateş sönüyor.

Gençler şehre göçtü gurbete daldı,
Gidenler ardında yaşlılar kaldı,
Ayrılık acısı canları aldı,
Koskoca evlere hüzün siniyor,
Köyün ocağında ateş sönüyor.

Savrulur havaya soğumuş külü,
Kokmuyor bahçede sümbülü gülü,
Ötmez ki dalında garip bülbülü,
Yüreğin yarası içe kanıyor,
Köyün ocağında ateş sönüyor.

Tarlalar ekilmez otlar bürüdü,
Harman yeri ıssız kervan yürüdü,
Zaman bu yolları sildi kürüdü,
Kanatsız kuş gibi dallar donuyor,
Köyün ocağında ateş sönüyor.

Köşektaş sessizdir ağlar içinden,
Koparıp aldılar bizi kökünden,
Eser de kalmadı eski gününden,
Mazinin sayfası başa dönüyor,
Köyün ocağında ateş sönüyor.