Son Aşık Şiiri - Bir Serendipçe

​İki kelimeyi bir araya ilikleyebilsem,
Neler yazacağım içimdeki o, susmayan yola.
​Bazı dersler çok pahalıdır.
İnatçıysan hele, yoksulsan ve ısrarcıysan anlamamaya!
Geçmişini ceplerine taş gibi doldurup,
Yaşamını borç diye ödetirler sana.
​Kitaplar güçlü ol der
Hep; affet ve şükret.
Ama tenhalarında,
Boğazına düğümlenen cümleleri
Nasıl yutman gerektiğinin tarifini vermez.
Çok bilgeler okudum.
Gözlerimde fener,
Kalbimde meşaleler,
Varışa değil,
Göğsümde yanan arayışa taliptim.
​Öğrendim ve buldum da.
Tutundum satırlara, boğulmamak için sal yaptım kalemimi.
Zırhlarımı ateşe verip, oturdum serin gölgeme.
Büyüttüm kendimi.
Çoğu zaman çıkmaz yollara girsem de,
İçim çatlayacak gibi olsam da.
Yüreğim sığacak kadar,
Patika yollar buldum kendime.
​İlkbaharda düşler kuruldu,
Yaza sözler verildi ,unutuldu.
Çiçekler masaldı,
Güneş palavra...
Her gelişin bir de gidişi var
Gerçeklerin tokatıydı,sonbahar.
​Tertemiz bir sayfayım artık.
Çizgileri bile olmayan beyaz bir ruh.
Hiçbir mürekkebin değemeyecegi kadar ulaşılmaz...
Çerçeveletip astım duvara,
Gözlerinin resmini.
Adın bende tek hece.
Sen son aşkım bu şehirde,
Son kara sevdam yüreğime.
Gidiyorum sevgilim,
Geldiğim ötelerden,
Düşlerinden, şiirlerinden.
​Kalbimde derin acı, sessizliğin ağırlığı,
Çok yorgunum dilime düşen tek şey veda.
Sakın Ağlama!
...
Sevgilim Elveda!
Sevgilim Elveda!