Solmuş çiçek Şiiri - Kutay Kalaycı

Dokuz yaşındaydım…
Bir kızı sevdim.

“Çocuksun” dediler,
“Sevgi nedir bilmezsin.”

Bilmezler…
En güzel çocuklar sever.

Ben yedi yıl
onun esiriydim.
Ama en mutlu esirdim belki de.

Sırtımda yaralar vardı,
kulaklarımda çığlıklar…
Ama sevmeyi hiç bırakmadım.

Her “ölüyorum” dediğim gün
onun gülüşüne tutundum.

Bir çocuk
nasıl tutunursa hayata
öyle…

O sadece sevdiğim biri değildi.

Bazen ailemdi,
bazen sığınağım,
bazen de başımı koyduğum
anne diziydi.

Çünkü bazı çocukların
annesi vardır…
Ama anneliği yoktur.

Sonra bir gün…

Telefonlar susar.
Sessizlik çöker.
Beyin susar,
kalp küser.

Ve bir haber gelir…

Dört tekerlekli
soğuk bir teneke parçası
çiçeğimi koparmıştır hayattan.

Toprağa vermişler.
Bedeni buz kesmiş,
rengi solmuş…

Küçük bir çocuk
ölülerden korkar derler.
Ben korkmadım.

Gittim…
Ve son kez sarıldım
solmuş çiçeğime.

O gün anladım…

Toprak bazı insanları
soğuktan korumak için alır.
Çünkü o yaşarken
bir sevgiliden çok…

Hayattan yorulmuş
küçük bir çocuğa
aile olmuştu.
Anne olmuştu.

Toprak seni korusun…

Ben mi?

Ben o gün ölmedim.
Ama içimdeki çocuk
o mezarın başında kaldı.

Ve ben…

O günden sonra
sadece onun hatırasını taşıyan
bir gölge olarak büyüdüm.