Soğuk Şiiri - İsa Efe

Söndü mumun ışığı, gömüldü karanlığa gece
Yas ilan edildi kalbimin ülkesinde
Aşka çıkma yasağı
Ve ben kaldım öylece

Zamansız yakalandım resmine hazanın
Durulmuşken sularım bulanık mevsimlerde
Keskin bir soğuk esaretine hapsoldum
Bir çığ düşümü nefessizliğiyle üşüyorum
İliklerime kadar hissettim bu kez
Dağ yamacında titrek, solgun bir yaprak
Uçurum çekiyor bağrına, düşüyorum
Yalan mıydı onca güzellik, riya mıydı
Bal kabağı misali, masalsı rüya mıydı
Tadı yok artık bu şehrin
Sokaklar, caddeler, taşlar soğuk
Maskeler düşmüş, insanlar, bakışlar soğuk
Savaş sonrası viraneliğindeyim yıkık, dökük
Hüzzam bestesinin koyu demindeyim
Umuda açılan pencereydi söylediklerin
Şimdi kelimeler yavan, hisler yaban ve sözler soğuk
İçimin yangını bu denli nasıl üşütüyor beni
Hayat öpücüğü sandığım
Baktıkça nefes aldığım o gözler soğuk
Kime gideyim, kime anlatayım çaresizliğimi
Yalnızlık çepeçevre kuşatmış, yüzler soğuk
Kar yürüyüşünde parıldayan o izler soğuk
Durdu zaman ve ben tek andayım şimdi
Kışlar, güzler, yazlar soğuk

Söndü mumun ışığı, gömüldü karanlığa gece
Aşka çıkma yasağı
Ve ben kaldım öylece
Kaldım öylece