Sızı Şiiri - Kenan Güç Şiirleri

Bir sızı var içimde konuştukça yüreğimin pervazında kanayan bir gökyüzü sanki
Suskunluğumun içine düşüyor kelimeler, her biri biraz daha ağır
Adını anmadığım acılar birikiyor geceye, gözlerimden önce
Ve ben kendimi, kendimden saklamayı yeni öğreniyorum.

Duvarlara yaslanmış anılarım var, hepsi yüzüme bakmadan konuşur
Her biri başka bir kayıptan haber verir, aynı yerden vurur
İnsan bazen yaşadığını sanır ya, işte o en büyük yanılgı
Çünkü kalbim hayatta kalmayı yaşamaktan saymıyor

Bir kırgınlık taşıyorum içimde, kimseye emanet edemediğim
Dokunsalar dağılacak, sorsalar çökecek bir sessizlik bu
Gülüşlerim ödünç, sabahlarım yarım kalmış cümle
Ve her akşam biraz daha eksilerek dönüyorum kendime

Ben güçlü durmayı öğrendim ama iyileşmeyi kimse öğretmedi
Herkes geçer dedi, geçen tek şey zaman oldu
Acı yerinde durdu, adım attıkça derinleşti
Ve ben alışmayı umut sanacak kadar yoruldum

Bir yanım hala bekliyor, gelmeyeceğini bile bile
İnsan en çok gelmeyecek şeyleri beklerken yaşlanır
Saatler susar, kalp konuşur, akıl köşeye çekilir
Ve sabır, içimde sessiz bir çığlığa dönüşür

Geceleri kendime sarılıyorum, başkası kalmadığı için
Yorgan bile soğuk, düşüncelerimden daha sıcak değil
Uykuya sığınmak isterken uyanıklığa mahkum kalıyorum
Çünkü bazı acılar rüyaya bile sığmıyor

Bir umut bırakıyorum her sabaha, kırılmasın diye
Ama gün, onu da hoyratça harcıyor akşama varmadan
İnanmak istiyorum hala, buna ihtiyacım olduğu için
Yoksa kalbim, çoktan pes etti hayata karşı

Kimse bilmez içimde kaç kez yıkıldığımı
Kaç defa ayağa kalkerken kendimi geride bıraktığımı
Güç dedikleri şey biraz mecburiyet, biraz yalnızlık
Ve çokça anlatılamayan gözyaşıdır aslında

Eğer bir gün bu dizeleri okurken gözlerin dolarsa
Bil ki bu satırlar, gerçekten yaşanmış bir yerden geldi
Bir kalp kendini sana emanet etti bu şiirde
Ve belki de artık, yalnız olmadığını fısıldadı