Siyah Şiiri - Dağlar Özügüç

Siyah benim yitirdiğim umutlarımın rengidir
Umudum sınanan ruhumun ta kendisidir
Bir tek yıldızlar kaldı içimde parlayan
Birde yakamozlardı duru ve saf olan
Geceyi tek başıma sustum omuzladım,
Sonunda küllerimden doğmayı öğrendim
Her sönüş bir sınavdı içimde büyüyen,
Her yara, sabrıma kazınmış bir yemin.
Basit bir karanlık sandılar geceyi
Oysa gamıyla kim mest etti sevmeyi?
Kim unutturdu sevene yaşarken gülmeyi?
O siyah renk belkide benim kaderim
Karanlıklar kanat olsun sırtımda…
Yıldızlar şahidim,
Ben umudu gömmem ekerim.
O bana gelmezse ben ona giderim
Siyah, yitik umutların perdesidir
Yas tutmak olmaz kendi içime dönerim
Umut ruhun iliklerine işlemiş bir ateş,
Ateş sönmez, sadece küle gömer giderim