Sırrı-ı Emanet Şiiri - Emrullah Çelik

Kelâmı her kula dökme ey gönül,
Söz emanet, yükü ağır sırdır.

Her yüz güldürür ama her bakış
Hak’tan haber veren bir nur değildir.

Melek sandığın suret imtihandır,
İblis bazen hırka giyer, fark edilmez.

Gül cemâline aldanma sakın,
Diken de aynı bahçede yetişmez mi?

Sırrı taşıyamayan dosta meyletme,
Gönül sırça, kırılırsa ses vermez.

Dostluk dediğin nefs ile değil,
Sadâkatle kurulur, sözle sürmez.

Çile geldiyse kapına, hoş bil,
Her dert bir perdeyi aralar içten.

Yara sandığın yerden sızar rahmet,
Ateş arıtır altını kirden.

Hak yol düz değildir, eğridir biraz,
Düşmeden yürüyen kemâle ermez.

Nefsini yenmeden varılmaz O’na,
Benlikten geçmeyen sırra girmez.

Cennet uzakta değil ey can,
Gönlünde saklı bir bahçedir.

Sırr-ı emanet yürekte korunur,
Kul kendinden vazgeçince gerçektir.