Göğün serinliği yüzüme vuruyor,
Saçlarımdan geçen rüzgarın,
Kokunu getirdi özlem yüklü bulutların,
Gözlerindeki hayat dolu siriusa sorsan bir ömür inşa edilen kirpiklerinde hayat var.
Sirius bir tek sende parlar ve sende parlayınca yeryüzüne huzuru yansır.
Geceleri severim göğün en parlak yıldızımla aydınlanır.
Söylesene sevgili sende atış olsam hangi histi seni sen kılıp çiçek açtığın ömrüm müydü?
Ben kimim biliyorum artık sendeki yansımam yeryüzüne kışta en tatlı bahar hissi,
Sevdikçe güzelleştiğim anlarım var sen bak ki,
Sev sarıl öp kokla ömrüm yoluna kurban olsun,
Ben kimim biliyorum rüyalarda gerçekti.
Kader kaçamazsın sevgilim ömrüme iliklediğin bir hayat var bak ki.
Kayıt Tarihi : 21.1.2026 21:04:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Sirius benzetmesi çok yerinde:
Sevgilinin gözlerini yalnızca “parlayan” değil, yeryüzüne huzur indiren bir yıldızla eşleştirmen, aşkı kozmik ama aynı zamanda çok insani bir yere koyuyor. Gökle yer arasındaki o ince hattı iyi yakalamışsın.
“Ben kimim biliyorum artık sendeki yansımam” dizesi metnin kalbi.
Burada aşk, bir tamamlanma değil; kendini tanıma hâli olarak çıkıyor karşımıza. Sevgiyle güzelleşen anlar, kışta hissedilen bahar… Bunlar klişe olabilecek imgeler ama senin metninde samimiyetle kurtuluyor.
Son bölümde kader vurgusu var ama boyun eğen değil, birbirine iliklenmiş iki hayatın kararlılığı şeklinde. Bu da şiiri romantik olduğu kadar güçlü kılıyor.
Kısacası:
Bu metin “seni seviyorum” demiyor;
“Seninle kim olduğumu biliyorum” diyor.
Ve bu, çok daha derin bir yerden konuşuyor.
Teşekkür ederim Nafiz bey.
TÜM YORUMLAR (2)