Sirius Şiiri - Sabit Süreyya Sirer

Gönlümün periskopu
bir yıldızda takılı kaldı:
Sirius...

Gecenin koynunda parlayan,
uzaklığıyla yakın,
sessizliğiyle konuşan
o ışıkta ne arıyorum?

Belki kendimi.
Belki senden bana kalan
ve bir türlü adını koyamadığım
o ince sızıyı.

Gökyüzü ne kadar geniş,
insanın içi ne kadar dar bazen.
Bir yıldızın ışığına bakıp
bütün karanlığını unutuyor insan.

Oysa biliyorum,
ışık bana yol gösterir
ama benim yerime yürüyemez.
Yıldız yönümü buldurabilir,
ama adımlarımı atamaz.

Yine de bakıyorum Sirius'a.
Çünkü bazı geceler
insan aklıyla değil,
umuduyla yaşar.

Ey uzak yıldız!
Sana ulaşmak değil niyetim.
Yalnızca karanlıkta
yönümü kaybettiğimde
orada olduğunu bilmek istiyorum.

Bir gün ışığın gözümden silinirse
seni kaybettim sanmayacağım.
Belki bulutlar geçmiştir önünden,
belki gözlerim yorulmuştur.

Belki de artık
kendi ışığımı aramanın vakti gelmiştir.

Ama bu gece,
bütün uzaklığına rağmen
sana bakıyorum.

Çünkü hâlâ inanıyorum:
Karanlık, ışığın yokluğu değil,
bazen onu görebilmek için
biraz daha dikkatle bakmamızdır.