İntikam Sofrası Şiiri - Umut Engin Deniz

Ben karanlığın cehaletinde doğdum.
Umut değil — öfkeydi yastığım.
Dostlarım, zehri usulca sundu...
Sevdiğim — susarak mezarımı kazdı.
Aşktı ilk düşmanım,
Nefret — zorlu bir yol haritası çizdi.
Kırık saatler saydı intikamı;
her dakika, biraz daha büyüdüm.
Beni unutanlar, unuttuklarını sandı.
Bekledim:
Sabır — bir zindan, bir öğreticiydi.
Sonunda, ismimi hatırlamadıkları bir fırtına oldum.
Kimseyi aramıyorum,
Kimseye güvenmiyorum.
Galibim:
Kendi iç savaşımda,
Kendimi affetmeden kazandım.
Kaybedenler — gümüş tasla zehri sunanlardı.
İntikam soframı onlarla paylaştım.
Denediler. Öldüler...
Yüzlerine öylece baktım —
Hatırlamadılar.
Siz hepiniz...
Ben tek!
2005
UNLBBCN
Umut Engin Deniz