Yine yatağımdayım,
Gözlerim “seni seviyorum” diyen cümlesinde kitabın,
Sessiz bir kafe var olayın geçtiği,
Kafede gösterişsiz bir mekân…
Mekânda bir kadın var âşık olunan
Âşık olan bir adam…
Bakışındı
Dünyamı ani bir sessizliğe boğan…
Durup sadece seni görmemi
Sonra hep seni dinlememi sağlayan…
Mahcup, muzip gülümsemendi
Öyle ki…
Aynı sahneyi,
-Örneğin opera sahnesini
"Esaretin Bedeli" Filmi’ndeki -
Aralıksız,
Beş, on kez izlemeyi gerektirir…
Bekledi umutla,
Denkleştirip bir yer almayı,
Onu şirin bir ev, bir tarla, bir de bahçe yapmayı,
Tarlasının içini yeşertmeyi,
Dikmeyi bahçesine çiçekleri gül, ortanca, lavanta, hanımeli...
Onu rengârenk etmeyi…
Buluşacak
Yine gözlerinle gözlerim…
Buluşma sıklığında da olsa
Yelkovanla akrebin,
Yine gözlerinle buluşacak gözlerim…
Yüzünde melekten bir gülümseme
Hep doğruyu arayan ve
Sorgulayan soruların
Zihninde…
Gözlerinde…
Bir sanat eserisin sen çocuğum
-
Süleyman Sırrı Özsevilgen
Tüm YorumlarGeçmişi,o yılları,yaşadığımızı,yaşadıklarımızı,belki de birçok şeyin farkında olmadığımız farkındalıkları,hayatımızı,duygularımızı,düşüncelerimizi,hayata dair birçok şeyi,unuttuğumuz,unutupta hatırlayamadığımız ya da geç hatırladığımız şeyleri,hayatımızın en güzel yılları olan o zamanları ne kadar g ...