Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Zaman denen değirmen kimleri öğütmedi ki seni mi öğütmeyecek
Ölüm de öyle bir öğretmendir ki beni de seni de eğitecek
Tövbe etmeye fırsatımız olur mu olmaz mı onu bilemem
Adı unvanı malı mülkü her ne olursa olsun kimse yok bu dünyadan göçmeyecek

Bak Mayıs ayı da bitti
Ömrümüzü aldı gitti
Zaman denilen değirmen
Her ne gördüyse öğüttü

Dünya denen değirmen,
Ne bulsa öğütüyor,
Ya nefis aklı ya da,
Kim kimi eğitiyor.

Onlar öyle elçiler ki insanlığın incileri
Onlardır insanlığın, yılmayan öncüleri
Güneşi de Ayıda verseniz ellerine
Değişmezler davaya, O Hakkın elçileri.

Oku bak Rabbimin sana da bana da mesajı var,
Raflarda tozlansın diye asla inmedi mushaflar,
İnandım diyorsun Allah'a hani uygulamalar,

Hayır hayır inanmış gibi göründün, inanmadın,
Sağır sultanlar bile duydular, sen hala duymadın.

Kendini ölmez sanan, utanmaza şaşarım,
Yaşadığı her güne, der ki benim başarım,
Sonsuzluk aleminin fani yolcularıyız,
O küçücük aklına, sığmaz ki bu tasarım,

Haziranın dokuzunda
Yay gerilmiş ok ucunda
Dikkat et çatlak olmasın
Kardeşliğin dokusunda

Çarşafım var başımda,
Oklar gergin kaşımda,
Meğer kara sevdaymış,
Çektiğim genç yaşımda.

Her sabah saçlarımı seher yeli okşuyor
Bırakmışım rüzgarın tatlı namelerine
Bugün yepyeni bir gün uyan namaz kıl diyor
Yaratanın daveti başım gözüm üstüne

Her dersten al payını
Oksuz çekme yayını,
Güneşini kaybeden,
Güneş sanır ayını.