Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Aralık ayının on dokuzunda
Koku var mı yok mu söyle tuzunda
Allah'tan korkmayan kuldan utanmaz
İnsanlığın vebali omuzunda

Neden korkmuştun bilmem, seni gördüğümde dün,
Patladı patlayacak, sandım ki senin ödün,
Seni böyle korkutan, neydi söyle ne gördün,
Çok şükür ki bir şey yok, bak boşuna üzüldün.

Mazlumun döktüğü her göz yaşı
Kor eder yürekte ki ataşı
Ne kadar çatlama desen de boş
Paramparça olur sabır taşı

Ateş arıyorsan bak yüreğime, küle dönüşmeyen bir kor gibiyim,
Neyin var diyorsan bak dileğime, soluğu tekleyen efor gibiyim,
Beni bilmiyorsan bak anlatayım, iftarı olmayan sahur gibiyim,
Ya çekil yolumdan bırak geçeyim, ya da benimle gel gidelim burdan

Fakiri fukarayı, sakın ola hor görme,
Kendini üstün sanıp, hiç kimseyi kör görme,
Kendinden sorumlusun, kusurun farkına var,
İnsanlık doğallıktır, sakın onu zor görme.

Gece uyur sokaklar,
Yorgun düşer şakaklar,
Yiğidin namı kalır,
Yok sayılır korkaklar.

Muhasebeden uzak günümüz insanları
Kendi kazandı sanır verilen ihsanları
Yetmez daha ver diyen, bilmez mi ölüm vardır,
Korkaklıkla suçlarlar edepten susanları

Ölmeden ölebilen, niçin korksun ölümden,
Bugünü yaşıyorsa, insan korkar mı dünden,
İnsan zaten dünyada, gurbeti yaşamakta,
Gurbeti yaşayanlar, korkar mı hiç sürgünden.

Meğerse benim gölgem karanlıktan korkarmış,
Bana hiç söylemedi ben nereden bileyim,
Sanırsın karanlıkta, yılan onu sokarmış,
Korkak olan gölgeme, şimdi ben ne diyeyim.

Benden sakladığını, sanma Allah görmüyor,
Allah'tan korkmuyorsan, benden neden korkarsın,
Senin yaklaşımına, benim aklım ermiyor,
İnanmış gözükerek, sen kimi aldatırsın.