Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Olumsuz düşünmeyin,
Aşağıya inmeyin
Sakın ola ki nefsin
Dolmuşuna binmeyin.

İnandıysan Allah bir
Söyle nedir bu kibir
Kibirli olanların
Yürekleri dolu kir.

Her şey Hakka ayan beyan,
Her bir şey kayıt altında,
Ey mümini kardeş sayan
Dön de bak ne var tartında

Sen ey kendini bir şey zanneden, dön de bir bak şu evrenin çarkına,
Sen kendini tanımaktan aciz, söyle nasıl varacaksın farkına,
Hayatı hep bu gün mü sanırsın, neden hiç dönüp bakmazsın arkana,
Yaşanan ömrün bir gün bitecek, yoksa sen bitmeyecek mi sanmıştın,
Dört kişinin omuzunda seni, götürürler ölmüşlerin parkına.

Akrep zamanı bilmez,
Yelkovan tanımıyor,
Onlar da benim gibi,
Dön denilmiş dönüyor

Hazirandan Temmuza
Maaşlar döndü buza
Bütün yükler yüklendi
Çöken iki omuza

Siz de üşüdünüz mü,
Ananız ağladı mı
Gittiniz mi dünyadan
Biz üşümedik donduk
Hiç kimse acımadı
Toprak bastı bağrına

"VE KÜLLÜN Fİ FELEKİN YESBEHUN"

Atomsuz bir madde yok
Her madde dönmektedir
Dönmem diyen yaşar şok
Döndükçe sönmektedir

Sabahı olmayan, geceye döndüm,
Cümlesi olmayan, heceye döndüm,
Bilen varsa baksın, neceye döndüm,

Dolu değil taşlar, yağdı başıma,
Hiç kolay gelmedim, ben bu yaşıma.

Ruhumla kanatlandım, bedenim ile dondum,
Cennetin köşklerinin, gittim üstüne kondum,
Beni öldü sandınız, oysa ben yaşıyorum,
Cennet karşılığında, canı canana sundum.