Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Gözleri kahve renk, yüzü süt beyaz,
Tek sensin bana denk, eyledim niyaz,
Ne olur Allahım, onu bana yaz,
Onsuz günlerim de, gecem de ayaz.

Senden ayrı suskunum ben,
Dünden daha düşkünüm ben,
Zannetme ki küskünüm ben,
Bekliyorum gel demeni,

Düşüncemde olana, elbette Allah şahit,
Dünden bugüne gelen, düşüncelerim sabit,
Benim Haktan dileğim, elbette rahmetidir,
Her cenazenin yeni, ambalajıdır tabut.

Her türlü taasubdan, sığınırım Allah'a,
Taasuba dalarsam, erişemem felaha,
İster mezhebi olsun, ister kavmi taasub,
Beni Haktan ayırır, yönlendirir günaha.

'KÜLLÜ NEFSİN ZAİKATÜL MEVT' HER CANLI ÖLÜMÜ TADACAKTIR,
Yerde bir sararmış yaprak gördüm ve aldım elime baktım ki darbı mesel türünden anlatılacaklar yazılı, onu okumaya çalıştım,
Bütün canlılar bir şekilde bu sararmış yaprak gibi olacaktır,,
Bu gün yerin üstünde olan bu yaprak yarın toprağın içinde kaybolacaktır,
İnsan da maddi yapısı itibariyle bu dünyaya aittir, bu sararmış dalından kopmuş yaprak gibi,
İnsanın ve cinlerin farkı ise cüzi iradeyi kullanmak için verilen akıl olacaktır,

Yoğuran seni yoğurmuş,
Doğuran seni doğurmuş,
Senin varlığın ruhuma,
Bilemedim bir uğurmuş.

Kavimlerin üstündeki, tahakkümleri kaldırın,
Tarakların dişi gibi, müsavidir tüm insanlar,
Zalimlerin suratına, haklarınızı haykırın,
Birer dilsiz şeytan olur, haksızlıklara susanlar.

Yalan atmakta mahir,
Ağzından çıkar zehir,
Böyle düşünen insan,
Mümkün mü olsun tahir.

Ölmeyecek biri varsa, parmak kaldırsın göreyim,
Bırakın ben ölmem diyen, bende beni öldüreyim,
Geçmişinde yaptıkları, ne hesap varsa düreyim,
Dersini alması için, ölüm vadisine süreyim.

Ne olur götür beni,götür ta uzaklara

Düşmek istemem artık,o çirkin tuzaklara

Sormasınlar halimi,bilmesinler ben kimim