Sinan Karakaş Şiirleri - Şair Sinan Karakaş

Ey sevgili / sende insaf / yok mu söyle / bu tavrın ne,
Bir güzel söz / bir tebessüm / gelmez mi hiç / şu yüzüne,
Sahpsiz mi / sandın beni / sormaz mısın / yüreğine,
Yoksa beni / hiç mi yakın / göremedin / sen kendine.

Çok üzüldüm / anlamadım / yaklaşımın / garip geldi,

BU SİTEM NİYE

Bülbüller uçup gittiler, Terkedildi tomurcuklar,
Baykuşlar gelip öttüler, Tomurcuklar solacaklar.
Minarede sela sesi, Tükendi aşkın nefesi,
Ayrılık şarkısı ile, Beni benden alacaklar.

Mümin diye görünür,
Övünür de övünür,
Burnu yukarda olan,
Çamurlarda sürünür,

BÜYÜK SIR
Menzilimde büyük sır,
Sıra doğru gidiyorum,
Sıra erişmek dileğim,
Dosdoğruca yürüyorum,
... Barınmasın diye kir,

Akıl sahibi insan, kimseye olmaz kuyruk,
Mümin için geçerli, bir tek ilahi buyruk.

Haftalık kongremiz var,
Mümin olana davet var,
Bu davete icabete,
Hazır mıdır Müslümanlar.

Buyrun Cuma namazına

Bütün ruhlar asildir,
Çünkü kaynağı asil,
Altın çamura düşse,
Altın kalır velhasıl.

Varlığın var olmasının, adıdır özgürlük,
Düşünce keleçelenince başlar sürgünlük,
Bedenen olmasa da, ruhen olur esirlik,
Ruhen esir olan da, nasıl kalsın ki kimlik,

Alemi yaratan şahit,
Başka bir şahit aramam,
Onun varlığıdır vahit,
Onsuz bir işe yaramam.

Kimlikte herkes Müslüman,

Kendini tanımak isteyen tanır,
Tanımayan kendini bir şey sanır,
Utanmazın bir virüslük canı var,
Buna rağmen ölmez gibi davranır.