SİMİTÇİ
Uyandırıyor güneşi incecik bir ses
Simiit,smitçiii,simitlerm vaar!
Isınıyor bu sesin sürtünmesiyle nefes
Dağıtıyor kulaklara bu tiz sesi rüzgâr.
Hohluyor kilitlenen öksüz parmaklarına
Dudaklarında tuttuğu nemli,titrek nefesi
Sürüyor tazecik,morarmış yanaklarına
Asılı kalmıştı güneşe sanki gölgesi.
‘’Simitçi gel’’dedi balkondan bakan bir kadın
Çıktı dik merdivenleri bir nefeste çocuk
Üstünde iki dizi yamalı bir pantolon
Sırtında eski püskü bir gömlek,ceketi yok…
Kadın’’yok mu yavrum’’dedi’’senin kimin kimsen’’
Eskiydi giysisi ama yoktu üstünde kir
İki damla yaş birikti gözlerinde birden
‘’Ben öksüzüm abla’’dedi çocuk,’’babam fakir
Beş yaşındaydı,okula gitmiyordu henüz
Öksüzlük,kapanmayan bir yaraydı her bahar
Bir kefen giyerdi her sonbaharda bu öksüz
Hıçkırık düğümlerdi öksüz ruhuna kasimlar.
Beş simit alırken kadın sayarak tabladan
‘’Haydi öksüzüm artık şu gözyaşların sil
Al sana on simit parası’’dedi ‘’ abladan
Her zaman uğra bana ve beni öz annen bil.’’
Açıldı biraz çocuğun hüzn tutmuş çehresi
Bir tebessüm belirdi dudağında repliksiz
Bir damlacık ışık vurdu kanayan sesine
Sevgi sardı kader makarasına ipliksiz
Bir kıpırtı duydu birden o küskün ruhunda
‘’Galiba’’dedi’’mutluluk dedikleri buydu
Bir çiçek açtı ilk defa yorgun sabahında
Melal denizinde anlık da olsa mutluydu.
Kayıt Tarihi : 22.11.2026 17:24:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir bire bir gerçek bir hayattan alınmıştır. Benim çocukluğumun özetidir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!