Sil Beni Öldü De Şiiri - Mesut Özdemir 3

Sil beni hafızandan, hiç yazılmamışım gibi,
En sevdiğin kitabın arasındaki o kuru yaprak gibi,
Rüzgârın dağıttığı bir avuç kül gibi,
Yüzümün çizgilerini bir bir kazı zihninden.
Adımı telaffuz ederken titreyen o sesi sustur,
Gözlerimin rengini siyah bir geceye savur,
Varlığımı hiç yaşanmamış bir düşe uydur.
Sil beni, öldü de.
Adımı ağzından bir mermi gibi çıkar at,
Dudaklarının kıvrımında tek bir izim kalmasın.
Hangi sokağa çıksan karşına gelen o gölgeyi,
Kendi ellerinle boğ, ışıkları birer birer söndür.
Çünkü yaşarken unutulmak, ölmekten daha zor,
Kalbimin yerinde artık sönmeyen bir kor.
Eski bir fotoğraftaki o yabancı olayım artık,
Sesimin yankısı kulaklarını tırmalamasın,
Seni sevdiğim günleri takvimlerden kopar, yak.
Sil beni, öldü de.
Bir vedaya sığmayacak kadar ağırdı yüküm,
Yaralarımı sarmaya yetmedi hiçbir hüküm.
Zihninin dehlizlerinde beni bir suçlu gibi gizle,
Tenimin kokusunu rüzgâra ver, dağılsın.
Bana dair ne varsa bir uçurumdan aşağı kalsın.
Varlığım senin için en büyük pişmanlıksa eğer,
Yokluğum, kefenim olsun; ruhun huzura ersin.
Sanki hiç dokunmamışız gibi birbirimize,
Sanki aynı yağmurda hiç ıslanmamış gibi...
Sil beni, öldü de.
Bir enkazın altında kalmış o eski "biz"i,
Göm en derinlere, üzerine betonlar dök.
Eğer bir gün kalbin sızlarsa adımı andığında,
O sızıyı bir ihanet say ve kendine küfret.
Sorarlarsa "O neredeydi, ne oldu?" diye,
Bir yabancının masalını anlatır gibi bak uzaklara.
"Hiç var olmadı," de, "Sadece bir günahtı." Kendi yalanına önce sen inan, sonra dünyayı inandır.
Gözlerini kaçır, yutkun ve sadece...
"Öldü" de.
Şimdi ellerinle kazdığın o çukura fırlat anıları,
Üzerine ruhunun en sağır sessizliğini ört.
Ne bir mezar taşım kalsın ne de bir soluk izim,
Ben senin cennetinden kovulmuş en ağır sızıyım.
Adımın geçtiği her cümleyi dilinden söküp al,
Geçmişin tozlu raflarında beni bir hiçliğe sal.
Beni öldür ki, kendin nefes alabilesin,
Beni göm ki, aynalara bakmaya yüzün kalsın.
Ve her şey bittiğinde, o son perde indiğinde,
Kendi vicdanına eğil ve fısılda:
"O artık yok, hiç olmadı, öldü..." De