tırnakları yenmiş parmak uçlarında tutarken hayatı
ayak seslerini saklama çabasıyla
dünlerim koşar arkamdan.
'hayır' demeyi henüz beceremeyen
utangaç sesiyle gençliğim
üzerindeki beyaz elbise uçuşurken ve
bugünlerime kilitlenmiş gözlerin
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta