Şeytan... Şiiri - Polat Karakaş

Bir yalnızlık senfonisi, bu içimdeki...
Bir ayrılık, bir sevda türküsü.
Bir de çaresizlik, ayaklarımda...
Bedenim üşür oldu sen benden gittin gideli,
Gözlerim kör, dilim sessiz kaldı...
Geceleri uyku girmez gözlerime,
Sen düşlerime girmeden...
Sokak kaldırımları, parklar, bütün yollar...
Ne yana baksam, sen heryerdesin!
Herşey sen olmuş, büyük bir hızla kaçar olmuş benden.
Ben peşlerinden çaresiz...
Ellerim yokluğunu sararken bu yorgun akşamlarda,
Sen düşünüldüğünden bile habersiz...
Ben seni severken çok uzaklarda,
Sen kimbilir kaçıncı kaçışında...
Yüreğim nemlendi benim,
Asmaya korkuyorum...
Gözlerim çakıl taşı yollarını gözlüyorum.
Bir an diyorum hani gelir belki,
Bütün hırsımla dağıtıyorum önümdeki masayı...
Resmini öpmeden dışarı çıkmayan ben,
Şimdi ayağa bile kalkamıyorum!
Hadi dön sevgili,
N'olur dön!
Bırakma beni bir başıma,
Şeytan aklımı çeliyor sensiz!
Yaşanmaz diyor,
Git, öl diyor...
N'olur sevgili,
Uymiyim şeytana...