ADAM
Sana bakınca
bir şeylerin yanlış olduğunu değil,
bir şeylerin fazla doğru olduğunu anladım.
Kışın en sessiz yerinde
bir cemre düşer toprağa,
bahar daha gelmeden
umut uyanır içimizde.
Hasretin bir sesi olsaydı,
Her gece pencereme vuran rüzgâr olurdu.
Bir yüzü olsaydı,
Gözlerimi her kapattığımda karşıma çıkan sen...
Bir rengi olsaydı,
İstanbul bu gece yine kalabalık,
ama ben yine yalnızım.
Milyonlarca insan geçiyor önümden,
ben hâlâ senin geçtiğin sokaklarda
Ben artık
kendi pişmanlıklarımın mahkûmuyum.
Ne geçmişe dönebiliyorum,
ne de bir cümleyi değiştirebiliyorum.
On altı yaşındaydı…
Bir çanta aldı eline,
içine birkaç parça eşya koydu.
Arkasına dönüp bakmadı.
Seni öyle sevdim ki...
Bir şehre değil,
Koca bir memlekete âşık olur gibi.
Hasretin bazen Edirne kadar uzak,
Kavuşma umudun Kars kadar serin oldu.
Şehir, akşamı cebinde buruşturup sokaklara bırakmıştı.
Kaldırımlar, gün boyu yürüyen insanların ayak seslerini değil, eve varamayan hayallerini taşıyordu.
Ben...
Uzun zamandır kendime geç kalıyordum.
Şairler Geçti İçimden
Bir geceydi...
Gökyüzü sustu,
Şehir ışıklarını söndürdü.
Ben ise bir sandalyeye oturup
Yalnızlığımı dinledim.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!