Ben seni öyle sevdim ki akıl sır ermezdi bu sevdaya
gökyüzü şahit yıldızlar dilsiz kalırdı
fırtınalar kopardı yüreğimde sen gülümsediğin an dünya durudu zaman dururdu
ama sen inanmadın bana
gözlerimin içine şüpheyle baktın
araya aşılmaz duvarlar koydun
oysa ben her nefesimde senin adını fısıldadım
geceye gündüze dağlara ve taşlara
sen duymadın sen hissetmedin yangınımı
kül oldum savruldum yollarına
yine de vazgeçmedim
bir adım bile geri atmadım
kör kütük bağlandım sana
her sabah senin hayalinle uyandım
her gece seni düşleyerek kapattım gözlerimi inanmak istemedin belki de korktun
bu kadar büyük bir aşktan yara almaktan
oysa ben seni kaybetmekten korktum en çok kalbimin tam ortasına kazıdım ismini ne yapsan silemezsin ne söylesen değiştiremezsin bu gerçeği
sen inanmasan da bu can bu bedende kaldıkça
bu yürek sadece senin için çarpacak
sonsuza kadar kalacak bu kara sevda içimde denizler mürekkep olsa ağaçlar kalem
yetmez anlatmaya sana olan bu hislerimi
ne nokta durdurabilir bu sevgiyi ne
virgül soluklandırabilir içimdeki deryayı
akıp gider ömrüm senin peşinden
bir an bile duraksamadan öylece sebepsizce düpedüz ve delikanlıca seviyorum işte seni seviyorum ötesi yok.
Kayıt Tarihi : 26.07.2026 18:59:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!