Kalplerinde aşk işaretiyle doğar kimileri... Yeryüzüne gönül indiremez onlar... Hayatı ve insanları anlarlar,hayata ve insanlara merhamet duyarlar,ama hayatın ve onun içindeki insanların yaşadıkları gibi yaşamazlar.
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Devamını Oku
Aşk işareti ile doğanlar yaşarken dünyaya talip olmazlar...Bilirler ki ne isteseler,neyi ansalar,ne kazansalar aşkın dışında hiçbir şey avutmaz onları,teselli etmez...Gönüllü sürgündür onlar...Gizliden gizliye hissederler bunu...Sonsuz bir ışıktan kopup gelmişlerdir geldikleri yere...Kopup geldikleri ışığa inançları ne kadar büyükse,içlerinde ki acı da o kadar derindir...Bu acı hatırlatır onlara kopup geldikleri yeri...Bu acı hatırlatır onlara kim olduklarını ve niye varolduklarını...
Kalplerinde aşk işaretiyle doğsa da bazı günler yorulur insan karşılıksız sevgilerinden...Yorulur kendisini anlatamamaktan...Sevgilim der,sevgilim der,ama,sevgilim dediği yanında değildir,bilir...Bazı günler insan soluksuz kalır,içindeki sevgili olmasa bile karşısındakine deliler gibi sarılır...O olmadığını bile bile sonsuz bir umutsuzlukla sarılır...İnsan soluksuz kalmaya görsün,sevgili diye bütün yanlışlarına,bütün kaçışlarına,kendine yaptığı ihanetlere sarılır...İnsan bir kere içindeki aşktan umudunu kesmeye görsün,her şey olmak,her yere yetişmek için bu hayat düşer...Her şey olduğunu,her yere yetiştiğini sandığı anda,ortada kendisi yoktur artık...Kaybolmuşluğa çok yakındır...Kopup geldiği ışığa inancı azalmıştır...Daha az acı çekiyordur artık...Ama daha mutsuzdur eskisinden....Daha mutsuzdur,o ışığı acı çekerek özlediği günlerden...
Soluksuz kaldığım kendime bile sakladığım günlerden bir gündü...Kaybolmuşluğa yakındım...İçimdeki acı hızla eksiliyordu...Işık soluyordu,soluyordu tıpkı sesim gibi...Soluyordu içimdeki aşk işareti gibi...Öylesine kaybolmuştum ki bulamıyordum artık içimde neyi yitirdiğimi,neyi kirlettiğimi...Öyle uzaklaşmıştım ki kendimden,kendimi bulmak için birine ihtiyacım vardı...
Onunla nerede ve nasıl tanıştığımız önemli değil....Gerçekten değil...Kaybolmuş insanlar birbirini çabuk buluyor....Umutsuzluk umutsuzluğu çağırıyor...
Konuşmaya susamıştık...Sanki ikimizde dilini,kültürünü bilmediğimiz uzak ülkelerden henüz dönmüş gibiydik bu ülkeye...Oysa böyle bir şey yoktu...Hep buradaydık...Hep o ışığımızdan kaybolduğumuz yerde...O ışığı orada bırakıp bu dünyaya,bu hayata gönül indirdiğimiz,her şey ve her yerde olduğumuzu sandığımız yerde...Hep o soluksuz kaldığımız yerde...Daha vakit var,o ışığa sonra dönerim, dediğimiz bu yerdeydik ikimizde...
Sevginin bulunacağı yegane yerin adresini bizlere işaret eden, yol gösteren bir şiir, canı gönülden kutlarım Hocam saygılar...
'ALLAH bir, peygamber haktır.
Kurandan büyük kitap yoktur.
TANRI'NIN hikmeti çoktur.
Yeterki sen sevgiyi ara.'
Biz topraktan geldik, yerimiz toprak.
Alem bir rüzgar, biz ise yaprak.
İlk vazifemiz, YARADANA tapmak.
Bırak kini, sevgiyi ara. İşte bu daha ne olsun Kendini kaybedene bundan iyi ders olamaz. Hele de ''Kini bırak sevgiyi ara'' İşte bu dize Her şeye bedel anlayana +10
Bu isimle isterseniz ''Sevgiyi ara'' 1, 2, 3 gibi seri olabilir.
Her şey sevgiye dönük... Herşey anlamını sevgide bulur... İlaçtır, amaçtır sevmek ve sevilmek...
İnsanı sev ki, 'Yaradanı' sevesin... Sevgiyi bul ki Yaradanı bulasın....
Şiiri ve sizi kutluyorum Bülent Bey, Kardeşim...
şiirin ahengi oldukça etkileyiciydi
doyurucu mısralardı
güzel şiirinize tebrikler
kaleminiz daim olsun
sevgi ve selamlar
Yaşamın özünü yücelten ve bu özün sevgide olduğunu defalarca vurgulayan şiir.Yunus'ta doruklaşan bir yorumun yinelenmesi belki.Çürümelere karşı tutunuyor yaşamın kendisine ve tutunmaya çağırıyor da.Saygıyladır.
Çoklarının aradığını söyleyip de aramadigi, ya da yalnis yerde yalnis metodlarla aradığı duyguyu guzel bir dille kaleme alan şairi kutluyorum. Nerde aranması gerektiğine dair ipuçları siiri daha da guzel kılıyor.
Bırak bu kini, bu nefreti.
Neyleyim ben böyle pis serveti.
Uyan bırak sende gafleti.
Kalbindeki sevgiyi ara.
yaşamın gizlerinin sihirli anahtarı sevgidir. Gerçek sevgini verirsen açamayacağı kapı yoktur...Kutluyorum sn. Baysal...
Arkadaşım yüreğinize ve güçlü kaleminize sağlık elinize ve sevgi dolu yüreğinize şiirde bükülmeyecek bileğinize sağlık beğenerek okudum kutlarım çok güzel ve anlamlı bir şiir kaleminiz daim olsun saygı ve sevgilerimle.ANT+10
nekadar doğru her kelimesi ayrı kıymetli emeğinizi ve güzel düşünen yüreğinize sağlık,sevgilerle kutluyorum..
Bütün dizeler birbirinden güzeldi bu güzel şiiri yazan değerli şairi kutluyorum. selamlar.
Bu şiir ile ilgili 41 tane yorum bulunmakta