Papatya Yasında Demlenen Hasret Günlükleri

Gönlüm dermanı bilmelisin ki damla damla birikti özlemin damarlarıma
İsmin sızılarında inşa edildi cehennem, cennet gönlüm yedi kat semahına…

Senden kaçtıkça sana yakalanan düşlerimden vazgeçtim. Yokluğunu kabullenmenin ar’afında tüketir iken mahir aklımı, sensiz gönlüm kor bakışlarım zemheri cümle sözlerim hüsran. Karanfil sızılarımı aşikâr oldu cümle âdem ve nebatata, iklim tebessümlerin menekşe rayihasından viran.
Kördüğümlüğüm batar iken gün gamzelerinden derin kuyularına her akşam hilal kaşların hudutlarından ay doğuyor.

Nasılsın gönlüm ah u zarı?
Kaç zamandır soramadım ahvalini.
Duydum ki ismimi buğulanan pencerene yazıp kimseler görmeden alelacele siliyormuşsun.
Hakkın var elbet, insan gönlünden silemediğini penceresinden silerek teselli arıyor.
Habersiz bıraktığım için şekva etme ne olur bu aralar acını yoğurmak ile meşgulüm.
Hayır, hayır sitem değil bu bilakis ben acın ile olgunlaşıp acın ile güzelleşiyorum.
Biliyor musun? Geçmeyen sızıların şafak akdinde seni anlattım dalında kopmuş bir yaprağa.
İsmini duyar duymaz kırıldığı yerden canlandı, anlattıkça seni yeşermeye yüz tuttu. Bahis gülüşlerinden açıldığı vakit evvel yaprak kahverengine bulandı sonra yöremde açılan ne kadar narçiçeği varsa bir bir döküldü bende sükût ettim seni ve bizi…

Naçizane hislerin gök gürültüsünde yarıldı karanlık
Biraz korku az aydınlık hülyaların başucumda yar ve yara
Gözlerimde ırmaklar kadar tatlı gözyaşların
Yanaklarımda avuçların
Harmanlığın gül goncalığında sağanak sağanak sel olup
Demleniyorum kirpiklerine asılı papatya yasında
Hasretin vebasında gönlümü kıra kıra bağlanıyorum bakışlarına
Mümkün olmayan kavuşmalar filizlendikçe avuçlarımda
Toprağın sızısı büküyor kaburgalarımı
Sevdiğim her anını yaşamak namına kilitledim yüreğimi yangınına…

Beni sorarsan cancağızım teselli namına düşlerinden başka hiçbir çiçek açmıyor gönlüm. Daima senin gönlün hudutlarını keşfediyorum lakin bakışların kapısını çalmaya cesaret edemiyorum. Korkuyorum ki bir gün ansızın karşılaşır ise gözlerimiz kıvılcımsız kül olurum veyahut yer yarılır da yere batarım.

Gönlüm ah u zarı..!
Sensiz bedenimin her uzvu işlevsiz, aklım kıt
Ve gül kokmuyor artık dokunduğum hiçbir yürek
Papatyalar açmayalı çok oldu gönlüm sokak aralarında
Mevsimler bayatladı gönlüm iklimlerinde
Saçlarımı yuva edindi sabır ve keder
Esir düştüm kalabalıklar içiresinde kimsesizliğine…

Sevdiceğim ağlamanın kahkahaya karıştığı sokaklarda ıstıraptır gülşen bakışların…