Sevgi Dilencisi Şiiri - Cihat Demirhan

Kalbimin yetim kalmış çocukları vardı,
Biri henüz on yaşında kızıl saçlı bir kızdı.
Diğeri pek mahzundu,
Yedi yaşında sevgi dilencisi bir oğlandı.
Kızıl saçlı kız kalbimin sevgi görmüş yanıydı.
Kız çocuğu büyüktü oğlandan,
Ellerini tutar İstanbul sokaklarında gezerlerdi.
Kırmızıyı severdi elbet,
Bu yüzden kırmızı güller satardı kırmızı bir ayakkabı parasına.
Gramofon çalmayı da bilirdi,
Bazı akşamlar İstiklal'de tam takım kırmızı giyinirdi.
Öyle mahzun da değildi,
Kızıl saçlarını dünyanın kalpazanlığına örgü yapardı.
Mendil satmayı bilmezdi yalnız,
Mendil satmak oğlanın işiydi.
Oğlan kalbimin sevgi görmemiş yanıydı.
Maviyi severdi elbet,
Bu yüzden mavi poşetli mendiller satardı.
Aslında gökyüzünü satmak isterdi bir tutam sevgi için,
Ama bilmezdi sevgi dilenmeyi, yalnızca isterdi.
Yalın ayak Eminönü'nde saat on Adalar vapuruna binerdi.
Blok flüt çalardı Heybeli'ye kadar.
Mahcup olmamak için ablasına,
Su satardı bir de kırmızı bir gül parasına.
Bizim oğlan dilenciydi,
Bizim oğlan sevgi dilencisiydi.