Sevdiğini Gömmek Şiiri - Poyraz Özbey

İnsan sevdiğini bir gün mutlaka kırar,
Bunu bir sözle yapar bazen,
Bazen de susarak…
Bir bakış vardır;
Kılıçtan keskin,
Ve bir sessizlik vardır
Bir ömürden ağır.
Kimi sevgiyi yavaşça boğar
Tatlı yalanların ipeğiyle,
Kimi gülümseyerek bırakır
Kalbin ortasına görünmez bir yara.
Korkak olan
Bir vedanın arkasına saklanır,
Cesur olan
Gerçeği söyler ama yine de yakar.
Kimi gençliğin ateşiyle tüketir sevgiyi,
Kimi yılların soğuk sabrıyla.
Birisi fazla sever,
Birisi hiç sevmez;
Ama ikisi de aynı mezarı kazar.
Kimi gözyaşı döker
Yıkarken bir kalbi,
Kimi taş gibi durur
Hiçbir şey olmamış gibi.
Çünkü insanın kalbi
Garip bir savaş meydanı:
Sevgiyle başlar çoğu hikâye
Ve çoğu zaman
Sevgiyle biter…
Ama herkes sevdiğini yaralar diye
Sevgi ölmez.
Bazen en derin yaraların içinde bile
Sessizce
Yeniden doğar.