Sevdiğim Yar. Şiiri - Nurgül Ankara

Yüreği umman gibi, sonsuz sevgiyle taşmış,
Güneş ondan doğar da, nûru dünyaya yaymış.
Bakışındaki ateş, en sert buzu eritmiş,
Gönlümün sarayına, bir sultan gibi yetmiş.

Öyle bir sıcaklık ki, kış ortası yaz olur,
Ona sitem etmeye, diller inan lâl olur.
Kıyamazsın bir anlık, mahzun bakışlarına,
Hayranım kaşlarının, nakış nakışlarına.

Elleri pamuk gibi, dokunuşu bir huzur,
Onun olduğu yerde, ruhum sükûnla uyur.
Sanki masal perisi, değmiş de değneğiyle,
Yıkayıp paklar beni, o narin yüreğiyle.

İlimde, irfanda tek; tanımam başka bir yâr,
Sözünde bir hikmet var, hallerinde bir vakâr.
Sanki asırlar boyu, ilim tahsil eylemiş,
Cahil gönül şehrimi, irfanıyla eylemiş.

Akıl dersen deryadır, zekâsı berrak deha,
Her düğümü çözüyor, gelmeden hiç eyvaha.
Tatlı diliyle bağlar, kaçan tüm gönülleri,
Sanki şerbet akıtır, o mübarek dilleri.

Aydınlatır geceyi, bahar eyler her güzü,
Nuruyla parlar her dem, o gülümser gül yüzü.
Muradına ermiş bir, âşık eyler bu canı,
O benim ömrümün en, mukaddes imtihanı.

Gözündeki o ferle, yolumu bulur oldum,
Sevda ummanlarında, aşkın ile doğruldum.
Hem dâhice bir akıl, hem çocuksu bir saflık,
Onsuz geçen bir ömür, inan bana bir hiçlik.

Sevgi dolu kalbiyle, eritir her buzulu,
Seviyorum can feda, o muazzam bir kulu.
Bitmez bu asil sevda, dillerde bir destandır,
Gönül bağı gül açar, o gelince gülistandır.