Sevdiğim Şiiri - Muhammed Said Çakan

ah sevdiğim bir varoluştu seni sevmek
haykırmaktı en derinden
ağlamaktı bir çocuğun ağlaması gibi
sen ilk göz ağrımdın
herşeyimdin aklım kalbim gönlümdün
nasılda seni ilk gördüğümde
birden herşeyim oluvermissin
hatırlarmısın sevdiğim
yanına utana utana gelişimi
o kadar çok utanıyordum ki yüzüne bile bakamıyordum
sense o masum gülüşünle beni süzüyordun
kekeleyerek konuşmamdan anlamıştın belki
O an heyecanlandığını hissetmiştim
ve işte benim için zor olan
kelimeler dökülü verdi birden
sanki dilim benden habersizdi
durduramıyordum
sen ise herzaman ki gülüşünle karşılıyordun
sanki yıllardır duymak istediğin sözlerdi
evet söyledim seni seviyorum
ve sende severmisin beni...

Herşey güzeldi sevdiğim
ne oldu bize hangi kahrolası rüzgar ayırdı bizi bilinmezlerde sürükledi
tozu dumana katar gibi birden kayboldun
ne oldu sevdiğim bize
yollar uzadı belki ucu bucağı olmayan
nede çabuk bitti herşey

Özledim sevdiğim o kadar çok özledim ki
her aklıma gelişin hıçkırıklara bırakıyor yerini
kalbim o kadar hızlı atıyorki nefes bile alamıyorum
bu halimi hiç anlamıyorum anlatamıyorum
zaten kimsenin anlamasınıda beklemiyorum
bir gelde gör bu serseri halimi
sen gittikten sonra ne konuşuyorum bir başkasıyla nede gülüyorum
gidişin ruhsuz bir bedene çevirdi beni
sadece seni görüyorum
sessizce fısıldasıyoruz
kimse duymasın diye
görenler hasta değip geçiyor
ama sevdiğim bilmiyorlar görmüyor
sen varsın yanımda

Gel sevdiğim tez gel
sensizlik kavurdu beni
ağrıyor kalbim artık dayanamıyorum
gel sevdiğim tez gel
gülmeyi bile unuttum sevdiğim
hatıralarım teker teker siliniyor
sen gidersen aklımdan
değişirim diye çok korkuyorum
biliyorum gelmeyeceksin
ama bu halimi seviyorum
senin olduğun hatıralarının olduğu
bu beni seviyorum işte