Sevdamız Sönerken
Önce kondurdun yanağıma bir buse,
Başladı yangınlar gönlümde.
Sarstın beni aşk gövdemden,
Bir parça koptu gönlümden.
Nereden bilecektim, dağılmışlık böyle bir histir.
Aşkın ile kavrulurken ölmektir.
Sanki bir uçurumda gözlerinin mavisine tutunmuştum.
Hayat bahçeme bir kuş uçurmuştun.
Söyle sevgili, niye böyle olduk!
Kalbim dolarken ağu,
Ben ölürken üzülmedin mi ahu?
Şimdi yastayım, kahrımla başbaşayım.
Senle geçen günlerin ahındayım.
Hoşçakal sevgili, sevdamız yavaşça sönerken.
Kayıt Tarihi : 7.1.2026 11:01:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
Edebiyat dersim için aşkla alakalı bir şiir yazmam isteniyordu herhangi bir sevdiğim yok yanlış anlaşılmasın daha yaşım küçük 🤭
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!