Sevdami yüreğimde öldürdün

Sevdamı Yüreğimde Öldürdün Gittin
Sevdamı yüreğimde öldürdün gittin,
Arkana bile bakmadan,
Sanki ben hiç olmamışım gibi,
Sanki gecelerim senin adınla uyanmamış gibi.
Bir kapıyı kapatır gibi kapattın beni,
Gıcırtısı kaldı içimde,
Sessizliği çöktü ardından.
Ben sustum…
Ama kalbim bağırmayı hiç bırakmadı.
Sevdamı yüreğimde öldürdün gittin,
Beni ben yapan ne varsa
Yanına alıp götürdün.
Gülüşüm yarım kaldı aynalarda,
Gözlerim birini arar oldu herkeste
Ve kimseye benzemediğin için
Herkes eksik kaldı.
Bir zamanlar adını andığımda
Isınırdı içim,
Şimdi adın bile üşütüyor beni.
Bak, ne hale geldim:
Hatıralardan kaçamayan
Ama onlarda yaşamaya da cesaret edemeyen
Bir yarım insan oldum.
Sevdamı yüreğimde öldürdün gittin,
Benden bir mezar yaptın kendine.
Her “iyiyim” deyişimde
Bir kürek daha toprak attım üstüne.
Ama ölmediğin tek yer
Acı oldu.
Orada hâlâ yaşıyorsun.
Sen gittin…
Zaman durmadı elbet,
Günler aktı, mevsimler değişti.
Ama içimde bir an var ki
Hiç ilerlemedi.
O an senin gidişindi.
Orada kaldım.
Ne çok affetmeyi denedim,
Ne çok “geçer” dedim kendime.
Ama bazı yaralar iyileşmez,
Sadece kabuk bağlar.
Ve en ufak hatırlayışta
Kanamaya hazır bekler.
Sevdamı yüreğimde öldürdün gittin,
Bana sorarsan
Bir kalbi öldürmek
İnsanı öldürmekten farksızdır.
Ben hâlâ yürüyorum belki,
Konuşuyorum, gülüyorum bazen,
Ama içimdeki o kişi
Seninle birlikte gömüldü.
Şimdi öğrendim:
Herkes kalmayı beceremez,
Herkes sevmeyi taşıyamazmış.
Ve bazı gidişler
Bir ömür susarak anlatılırmış.
Git…
Zaten gitmiştin.
Ama bil ki,
Sevdamı yüreğimde öldürdün gittin
Ve ben
O günden sonra
Bir daha eskisi gibi sevmedim.