Sevdam Şiiri - Serhat Gazi

Ben senden bir dünya istemedim ki yarim,
Bir ömürlük bakışın yeterdi bana.
Sen gül diye susturdum içimdeki yangını,
Ben ağladım, gözyaşım değmesin yanağına.
Bilmezsin, kaç gece adını andım,
Kaç sabah sensizliğe uyandım sessizce.
Her duada sana biraz daha yaklaştım,
Her ayrılıkta Rabbime sığındım gizlice.
Ben seni bir heves gibi sevmedim ki,
Geçsin de gitsin diye düşmedin gönlüme.
Ben seni ömrümün son durağı bildim,
Adını kazıdım kalbimin en derinine.
Şimdi hangi dağa yaslansam sen varsın,
Hangi denize baksam gözlerin vurur kıyıma.
Bir yanım sana koşmak ister hâlâ,
Bir yanım razı olur kaderin hükmüne.
Ey Rabbim, duamı duy, son sözüm budur;
Benim ömrümden al, onun ömrüne kat.
O gülsün, ben onun gülüşüne razıyım,
Yeter ki yüzüne düşmesin ayrılığın adı.
Eğer bir gün elleri ellerimden ayrılacaksa,
Eğer son nefesim adını anarken kesilecekse,
Bırak, başımı onun omzuna koyayım,
Gözlerim kapanırken son kez yüzüne bakayım.
Ne saray isterim senden ne de sonsuz bir bahar,
Bir küçük ömür yeter, içinde o varsa.
Dünya bizi birbirimize çok görürse,
Sen bizi ayırma Rabbim, öteki dünyada.
Çünkü ben bu sevdayı bir güne sığdırmadım,
Bir ömür yetmedi, ölüm de yetmeyecek.
Ben bu dünyada ona doyamadan gidersem,
Kalbim toprağa girse de sevgim susmayacak.
Ve olur da bir gün adım unutulursa,
Bir mezar taşı kalırsa benden geriye,
Şunu yaz Rabbim, kim okursa anlasın:
“Bu dünyada birini öyle çok sevdi ki,
Kendi ömrünü bile koydu onun ömrüne.
Kavuşmak nasip olmadı belki bu dünyada,
Ama son duasını bile onunla etti…
Ve giderken kendini değil,
Sevdiğini emanet etti Rabbine.”