Sevda Yangını Şiiri - Mustafa Yılmaz Boz

Sevda Yangını
Bu ne biçim sevda yangını böyle,
Her acının biraz, izi var sanki.
Mor mu, Kırmızımı, rengi sen söyle?
Siyahın, beyazda tozu var sanki.

Gözlerim şavkında Şehadet bekler,
Ölüm dediğimiz, sevdana denkler,
Gülünce yüzünde, açar çiçekler,
Her çeşitten rengin, roz’u var sanki.

Giden dönmeyecek yakınsam bile,
Gözümü dört açıp, bakınsam bile,
Gökte uçan kuştan, sakınsam bile,
Zalimin üstünde, gözü var sanki.

Bir görseniz yerin göğün hanımı,
Başka bir lügat ta yoktur tanımı,
Bir bakışa verdim, bir tek canımı,
Öldükçe çoğalan, dozu var sanki.

Bin hüzün kuşandım, her bir akşamda,
Ertesi sabaha, sağlam çıksam da,
Yanan bu yangına, uzak baksam da,
İçimde bir yerde, közü var sanki.

Sen aşkın peşinde, ben korkusunda,
Pişmanlık gizlidir, her tortusunda,
İçime çektiğim, yar kokusunda,
Bir nefes ölümün, hazzı var sanki.

Görmedim felekten, yüz yüze yardım,
Ne bir rahat gördüm, ne düze sardım,
Ne ardından yettim, ne yüze vardım,
Kaderin elinde, tazı var sanki.

Geride sevdanın, boş hevesleri,
Yalın ayak aşka, koşan düşleri,
Yüreğimde yorgun, metal sesleri,
İnşaatı bitmez, kazı var sanki.

Kahıroğlan bağım, döndü sarıya,
Elde bulgur derken, kaldık darıya,
Ne aza razıydım, nede yarıya,
Alnımda değişmez, yazı var sanki.