Sevda insanı her hal eder

Gönül bir ummandır, sığmaz bardağa,
Yürek hüzünlüyse, sığın durağa.
Hasretin ateşi düşse toprağa,
Toprağı bereket, bol eyler sevda.

Umutlar ölmez ki, sırra bürünür,
Gidenler sanma ki hepten silinir.
Hakk kapısında her dert bilinir,
Müşkülü çözmeye yol eyler sevda.

Mümin olan kulun sabrıdır özü,
Münafık eylemez bir acı sözü.
Eğer görmez ise gönülün gözü,
Seni öz canına el eyler sevda.

Meyhane köşesi mekanın olmaz,
Dertli olan canın çilesi dolmaz.
Hakiki bahçenin gülleri solmaz,
Dikenin ucunu gül eyler sevda.

Zemheri gelip de karlar yağsa da,
Efkarın bir duman gibi ağsa da,
Karanlık tüm dünyanı boğsa da,
Geceyi sabahta tül eyler sevda.

Musalla bekleme, diril nefesten,
Kurtar şu ruhunu darda kalan kafesten.
Arınmak gerekirse kirli her sesten,
Ruhu fırtınada yel eyler sevda.

Kalemsiz Şair’im, çekme zarı sen,
Ocakzade’sin sen, koru narı sen.
Pınarın başında bekle yârı sen,
Suskun yürekleri dil eyler sevda.