Sevda Ateşi Şiiri - Mustafa Han

Sevda Ateşi
Rüzgâr olup geçsen gönül bağımdan,
Ben senin yolunda duramıyorum,
Haber mi getirdin sevda dağından?
Hiç kimseye soru soramıyorum.

Yollarına baktım nice mevsimler,
İçimde canlandı eski resimler,
Bir avuntu vermez artık isimler,
Hayalinle artık duramıyorum.

Sessizliğin çöktü bütün evime,
Derman olmuyor ki benim derdime,
Çare bulamadım kendi halime,
Boş odalara artık bakamıyorum.

Yıldızlarla dertleşirken gecede,
Adın düşer dilime her hecede,
Oturur kalırım ben bir köşede,
Kalkayım desem de yapamıyorum.

Gözyaşlarım sel misali çağlıyor
Yüreğimde özlemin hep ağlıyor
Sensiz geçen ömür beni bağlıyor
Yarına ümitle bakamıyorum.

Bir tebessüm etsen güller açardı,
Bir sözün gönlüme umut saçardı,
Yokluğun çok acı gözüm yaşardı,
Sensiz bir an bile yapamıyorum.

Ne türküler teselli veriyor bana,
Ne de sabır yetişiyor imdada,
Her şey seni anlatıyor dünyada,
Senden gayrısını göremiyorum.

Bir gün gelir diye yollar gözlerim,
Adın ile başlar bütün sözlerim,
Sensiz geçen her gün seni özlerim,
Ben senin sevdandan geçemiyorum.

Bir kuş olsam varsam senin diyara,
Derdimi anlatsam esen rüzgâra,
Belki derman olur gönül yarama,
Eğriyi, doğruyu seçemiyorum.