Sessizce Kabullendim Şiiri - Mustafa Alp

bir akşamın kıyısında oturup
giden günün arkasından bakıyorum.
gökyüzü turuncudan mora dönerken
içimde senden kalan
adı konmamış bir sızı büyüyor.

ne tam bir isyan bu,
ne de tam bir razı oluş.
bir yanım kal diye fısıldıyor rüzgara,
öteki yanım ellerini bırakmayı öğreniyor.

hüzün,
usulca omzuma başını koymuş bir çocuk gibi.
ağlamıyor artık,
sadece susuyor.
çünkü bazı acılar
bağırarak değil,
sessizleşerek büyür.

seni sevdim.
bunu inkar edecek kadar gururlu değilim.
adını kalbimin en tenha yerine
kendi ellerimle yazdım.
şimdi silmeye çalışmıyorum.
çünkü bazı yazılar
kazındığı yerden sökülmez.

kabullendim.
her sevda sonsuza kadar sürmez.
her biz
zamana direnemez.
bazen iki insan
aynı göğe baksa da
aynı yıldızı dilemez.

ben seni severken
bir ev kurmuştum içimde.
perdeleri umutla açılan,
kapısı gülüşünle çalan bir ev.
şimdi o ev boş.
ama yıkmadım.
çünkü sevgi yıkılacak bir şey değil,
sadece içinde yaşayanlar gider.

yalnızlık
önceleri korktuğum bir karanlıktı.
şimdi alıştığım bir gece.
kendi içimde yürümeyi öğrendim.
adımlarım yankı yapıyor bazen,
ama düşmüyorum.

biliyorum,
hayat devam edecek.
sen başka sabahlara uyanacaksın,
ben başka akşamlara dalacağım.
belki bir şarkı çalacak bir yerde,
ikimiz de durup
aynı saniye susacağız.
ama birbirimizden habersiz.

işte kabulleniş tam da bu .
kalbimde seni taşırken
seni özgür bırakabilmek.
kırılmadan,
kırmadan.

hüzünle barıştım artık.
o benim misafirim değil,
yol arkadaşım.
sevgi ise içimde
sessiz bir ışık gibi yanıyor.
kimse görmese de
beni ısıtmaya yetiyor.

ve yalnızlık.
o da sandığım kadar düşman değilmiş.
insana kendini anlatan
en dürüst ayna oymuş.

şimdi gece inerken şehre
penceremi kapatmıyorum.
rüzgar girsin içeri.
belki adını getirmez,
ama hatırasını getirir.

ben artık şunu biliyorum.
sevmiş olmak,
kaybetmiş olmaktan daha büyük.
ve insan,
en çok kabullendiği yerde

büyüyor.
hüzünle,
sevgiyle,
biraz da yalnızlıkla.
ama dimdik...