Sessiz Teşekkürler Şiiri - Mustafa Alp

ki insan
bildikleri sessiz bir dilde birbirine teşekkür ederken
yürekte kabullenilmeyen duygular
ve sevdikten sonra kalan yalnızlık arasında yaşar

insan bazen uyanır sabahın köründe
pencereden bakar
ve görür ki dünya hâlâ dönüyor
ama kimse fark etmiyor
ve insanın içi burkulur
çünkü fark eden yok
o kadar yalnız ki, kendi gölgesine bile laf anlatamaz

insan yürür sokakta
ayak sesleri yankılanır kaldırımlarda
bir köpek havlar, bir çocuk ağlar
ve insan düşünür.
herkes bir şey peşinde, ben de. ben de bir şey peşindeyim, ama ne?
ve cevap gelmez, sadece rüzgar esiyor
ve insan yutkunur, kahvesini döker
ama kahve de geçer, çünkü insan her şeyden çabuk bıkar

ve insan sever
severken kırılır
sevdiği gider, kalır boşluk
boşluk büyür, taşar, insanın yüreğine taşar
ve insan öğrenir, sevmek de bazen acı verir
ama sevmemek de, daha beter

insan bazen bir banka oturur
elinde sigara, düşünceleri karışık
yanından geçenler fark etmez, bakmaz
ama insan görür hepsini
ve kendiyle konuşur sessizce
ne tuhaf, yalnızlığı bile paylaşamıyor insan
ve güler, çünkü bazen gülmek, ağlamaktan kolaydır

insan sevdikçe öğretir hayata
ve hayattan bir ders alır.
hayat adil değil, ama güzel
güzel çünkü haksızlıkları da yaşatıyor
ve insan bilir ki
her kayıp, bir hikaye
her hikaye, bir şiir
her şiir, biraz nefes

ve insan, bazen bir şarkı duyar radyoda
ve aniden gözleri dolar
hatırladığı biri, hatırladığı bir yer
hatırladığı o sıcaklık
ve bilir ki
her şey geçiyor
ve geçerken, iz bırakıyor
izler yavaş yavaş acıya dönüşüyor
ama acı da yaşamın bir parçası

insan, arkadaşlarına bakar
bazen küfür eder, bazen sarılır
ama en çok kendi kendine söylenir
yine de yaşamak güzel
ve yaşamak öyle bir şey ki
bazı günler seni yere çarpar
bazı günler gökyüzüne savurur
ve insan bilir
her çarpışma, bir ders
her savruluş, bir şans

insan, sevdikten sonra kalan yalnızlıkla
ve sessiz teşekkürlerin arasında
bir gün kendi kendine der ki.
yine de sevmeye değermiş dünya
ve gülümser
gülümsemek, öfkeye, kedere, yalnızlığa
en güzel cevaptır

ve sonra, belki bir gece
yalnız kalır evde
ve yıldızlara bakar
yıldızlar aldırmaz, sessizdir
ama insan fark eder
sessizlik de konuşur
ve insan dinler
ve dinlerken birden anlar
yaşam, tam da burada gizli
her kahkaha, her gözyaşı, her sigara dumanında
her eksik parçada
ve insan, işte o an
tamamen insan olur

insan, bazen sevdiği kişiye bakar
ve bilir ki
her bakış, bir veda
ama vedalar da güzeldir
çünkü insanı büyütür, genişletir
ve insan büyür
ve büyüdükçe anlar
hayatın tadı yalnızlıkta saklıdır
ve sevgi, hüzün ve teşekkür
bir araya gelince
insan olur

ve insan, bilir ki
her sabah, her yağmur, her kahve
ve her şarkı
ve her kayıp
ve her tebessüm
ve her öfke
hepsi onun bir parçası
ve insan, bütün bu parçalarla
dünyaya meydan okur gibi yürür
ve der ki.
güzel, çok güzel. yaşıyorum işte