Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
süperrr şiir.
Biz ne kadar kendimizsek o kadar başkalarıyız Kezban hanım. Ne kadar 'bugün'sek, o kadar 'dün'üz ve belki 'yarın'ız; başka zamanları yaşıyoruz. Bir fotoğrafın önünde durmaktan başka nedir yaşadığımız. O fotoğraf karesinde donmuş anları hayal edip o yaşamların serüveni arasında dolaşmak ve yine o fotoğraftakilerin encamını düşünmek.Lirik bir şiir diliniz var; sizi kutlu/yorum; kaleminiz daim olsun...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta